Arno Karoni
<<Անկյանք կռիվը>>
Կա մի պատերազմ, որի մասին չեն խոսում։ Այն չունի ճակատներ, բայց ունի զոհեր։ Չի լսվում կրակոց, բայց լսվում է հոգնած շունչ։ Սա անկյանք կռիվն է՝ լուռ պատերազմը, որի մեջ այսօր ապրում են շատերը Հայաստանում։ Ես դա տեսնում եմ ամեն օր։ Եվ ես դա ճանաչում եմ ներսից։
Անկյանք կռիվը այն վիճակն է, երբ մարդը ապրում է, բայց չի զգում կյանքը։ Երբ օրերը անցնում են, գործերը արվում են, բայց ներսում շարժ չկա։ Երբ հարցը դադարում է լինել «ո՞վ եմ ես» և դառնում է «ինչպե՞ս հասցնեմ օրը»։
Այս կռիվը սնվում է նույն բաներով՝ ֆինանսական ճնշում, վարկային կախվածություն, աշխատանք առանց աճի, մշտական հոգնածություն, «ինչ կասեն»–ի վախ, և ապագա, որը մշուշի մեջ է։ Մարդը աշխատում է, դիմանում է, բայց առաջ չի գնում։
Սա վտանգավոր է, որովհետև չի խփում միանգամից։ Այն մաշեցնում է դանդաղ։ Սկզբում մարդը դադարում է երազել։ Հետո՝ ցանկանալ։ Հետո՝ հավատալ։ Արտաքուստ ամեն ինչ նորմալ է։ Ներսում՝ դատարկություն։
Այս կռվից դուրս գալը չի սկսվում հեղափոխությամբ կամ մեծ խոսքերով։ Այն սկսվում է մեկ ազնիվ ընդունմամբ․ «Սա կյանք չէ։ Սա գոյատևում է»։ Այդ պահին կյանքը դեռ չի փոխվում, բայց մարդը արդեն արթնացել է։
Անկյանք կռիվը կռիվ է ոչ թե արտաքին թշնամու, այլ ներսի թմրած վիճակի դեմ։ Եվ այս կռվում պարտությունը վերջնական չէ, քանի դեռ մարդը կենդանի է։
Որովհետև կենդանի մարդը միշտ ունի մեկ առավելություն՝ նա կարող է սկսել նորից։
— Arno Karoni
